3.De dag ontwaakt.

Het heeft geen besef van tijd, alleen het bestaan telt, het ontstaan en het ontwikkelen van zichzelf telt, het ontplooien tot een volwassen exemplaar.
Het lichaam wat het uitgezocht had, was een goed exemplaar, makkelijk te controleren en anderen om zich heen die er voor zorgden dat het zich in toom hield.
Makkelijk die zwakheden in emoties.
Toch waren er een aantal dingen die nog niet onder controle waren, het lichaam had een ziel en die ziel zou niet gemakkelijk verdwijnen.
In alle zwakheden, schuilde toch een kracht en het lichaam putte dit uit de liefde voor zijn vrouw en kinderen, hoe gevoelig en stom.
Uiteindelijk zou het de ziel uitdrijven, het lichaam overnemen en zouden de anderen snel volgen, want ze waren met meer dan een, alleen het was vooruit gezonden om te ontdekken, hoe makkelijk deze wezens te beïnvloeden waren, erg gemakkelijk eigenlijk, gewoon een kwestie van geven wat ze in het diepst van hun verlangen hebben en ze zijn helemaal als was in je handen.
Dit lichaam was makkelijk geweest, de wens lag er zo dik bovenop, dat zonder te kijken al te zien was wat dit was.
De anderen zouden meer moeite moeten doen, want dit exemplaar was van hem en zou hem toebehoren tot het einde.
En als het opgebruikt was, waren er nog genoeg anderen om op te teren, zolang ze wensen hadden, waren ze makkelijk over te halen.
Dat verlangen, zo simpel, zo verleidend, het was er gevoelloos voor, het teerde op de verleiding die het gaf en de ziel in het lichaam gaf alle ruimte om te nestelen.
De mens was toch wel het makkelijkste wezen om over te halen, ondanks dat het geëvolueerd was, had het behoefte buiten instinct en drang om en dat maakte ze zo kwetsbaar.
Het gaf niet dat de ziel vocht, het was toch geen partij, het zou vroeg of laat breken en het lichaam verlaten.
Uiteindelijk zou het overwinnen en volgden de anderen.