7.Maandagochtend aan de kust

Zoals gewoonlijk gaan de dingen elders gewoon verder.
Zo ook hier aan de kust, waar alles gaat zoals het altijd gaat, of vandaag niet

Na alles wat ze in al die jaren meegemaakt hebben, was dit wel het laatste wat ze verwacht hadden.
Gewoon een telefoontje, een onschuldig telefoontje, een normaal gesprek over de dagelijkse beslommeringen, het weer en de kinderen.
Maar toch die andere stem op de achtergrond, wie was het?, waar kwam die stem vandaan?
Zichzelf in beeldend dat het waarschijnlijk een storing op het telefoonnet was, wat wel vaker voorgevallen was, gingen ze onverstoord verder met hun gesprek.
"Wat ik me afvraag, waar zijn ze dan heen verhuisd, ze waren in een keer weg."vroeg de stem aan de andere kant.
"Ja, ze waren in een keer weg, alsof de aardbodem zich opende om ze in een keer mee te nemen."
De twee vrouwen aan de lijn kenden elkaar al vanaf kinds af aan, niks in de decennia dat ze elkaar kenden, wisten ze niet van elkaar, ze hadden lief en leed, hun huwelijken en de geboortes van elkaars kinderen van dichtbij meegemaakt.
Maar toch klonk het of er aan de andere kant iemand extra stond die het gesprek volgde en van commentaar voorzag.
"Ze werden gehaald omdat het hun tijd was, de rekening werd vereffend", zei de onbekende stem.
"Wie is er bij jou?", vroeg Janet enigszins geërgerd.
"Niemand, ik dacht dat het bij jou was eigenlijk,"
"Maar wie zou er bij mij moeten zijn Eef ?, De kinderen zijn op school en je weet dat ik al twee jaar geen omgang heb met hun vader.

Eef kende haar vriendin door en door en toen haar man zich van de een op andere dag niet meer liet zien, had ze haar bij gestaan met de opvoeding van de kinderen en eerlijk gezegd zag ze haar vriendin er niet voor aan ineens iets met een man te beginnen, ze zou het als eerste geweten hebben, ze hadden geen geheimen tegenover elkaar.

Maar die stem aan de andere kant van de lijn, niet ver weg zoals normaal bij een storing, maar net of het een directe lijn was, alsof ze met die stem aan het bellen was.
Het zal wel zo lijken want dat kon...
"Net als jullie tijd weldra ook zal komen, je krijgt waar je om vraagt"
"Wie is dit, dit is niet leuk meer,"Janet klonk alsof ze het meende.
"Eenieder krijgt waar ze om vraagt.", "Maar ik heb nergens om gevraagd, ik zou niet weten waar ik om gevraagd moet hebben."Janet kreeg kippevel van dit hele gesprek.
"Onbewust vraag je altijd om de dingen, die je normaal uit besef nooit zou vragen en dat horen wij wel, wij weten jouw wensen, jouw eisen, jouw lusten."
"Janet, wat bedoelt hij, waar gaat dit over, lieverd toen ik zei dat je eens een leuke vent aan de haak moest slaan, bedoelde ik dit niet."
Maar eigenlijk wist ze het wel, haar vriendin had zoveel geleden, dat ze de deur niet uit zou gaan om alleen een leuke vent op te sporen, zo was ze nooit geweest en zou ze ook nooit worden.
Eef wist dit, want ze voelde zich nog altijd schuldig omdat zij degene was geweest die haar en haar man bij elkander bracht, zij kon ook niet weten dat hij zo was, maar een schuldgevoel verschijnt eerder dan het verdwijnt.

Maar wie of wat was er aan de andere kant van de lijn en wat werd er bedoeld met onbewuste bedoelingen, welke wensen, waar doelde hij op ?
Met de beste bedoelingen in de wereld, hadden de twee vrouwen elkaar gesteund in moeilijke tijden, het verdwijnen van Janet`s man, de ziekte en de slopende weken in het ziekenhuis van Eef, waar hadden ze om gevraagd?
En het klonk zo serieus allemaal, een grappenmaker zou zichzelf allang verraden hebben.
Toch die twijfel, het niet snappen en het waarom wij gevoel overheersen alle emoties.
"Ik kom zo wel naar je toe Eef," is het laatste wat er gewisseld word over de telefoon,"ik kom zo wel naar je toe, goed?"