Walging, het enige wat het voelde was walging, dat innig klef gedoe, was niet voor hem besteed, het bracht een golf van ontzet met zich mee, dit hoefde hij niet te aanschouwen, het was immers zijn gastverblijf, niet meer van de persoon die met die vrouw, bezig was.
Als het eenmaal zover was zouden ze deze vorm van contact uitroeien, het innig samenspel van deze wezens was nergens voor nodig, zij groeiden vanzelf, als zij eenmaal ingenesteld waren in een gastverblijf.
Tot de tijd zo ver was, tot hij volgroeid was, moest hij het tolereren, maar als de tijd rijp was, zou de ziel willen, nooit deze walgelijke drang gehad te hebben.
Alsof er niks in hem huisde ging Tom verder met de samensmelting met zijn vrouw, op een of andere manier, scheen hetgeen zich in hem ophield niet door te stoten, geen macht meer uit te kunnen oefenen op zijn gedachtes, zijn motoriek en kon hij al zijn gevoel en emotie ruim baan geven, zijn vrouw, zijn grote liefde, de moeder van zijn kinderen, zijn alles, zij was een met hem.
Toch bleef in zijn achterhoofd de gedachte, dat dit misschien wel de laatste keer kon zijn.
En of hij dat aan zou kunnen, hij wilde het antwoord nooit weten, niet erkennen dat zijn grootste angst wel eens werkelijkheid kon worden.
Uiteindelijk.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten